yipyip 最近的评测

Satın alırken böyle bir ölçekteki yapım için çok ileri düzey grafikler ve animasyonlarla kısa ama güzel bir aksiyon oyununun beni beklediğini düşünüyordum. Ama oynadıkça öyle olmadığını fark ettim.

Ryse: Son of Rome, Romalı bir askerin hikayesini konu alıyor. Güzel bir giriş sahnesinin ardından kendimizi barbarlarla olan savaşın ortasında buluyoruz. Oyunun dövüş sistemi neredeyse her şeyi çünkü hikayedeki her ilerlemeyi kılıç kalkanla kese kese sağlıyoruz. Düşmanların canını azalttıktan sonra onları bitirmek için execution moduna geçiyoruz burada da quick time eventle gereken tuşlara basıyoruz. Kabaca oyunun bütün numarası bu kadar.

Dövüş sistemi bana ilk Assassin's Creed oyunlarınınkini hatırlattı. Etrafınızı bazen 5-6 kişi sarıyor ancak saldırmak için sıra bekliyorlar. Saldırdıklarında da counter tuşuna ardından saldırı tuşuna daha sonrasında da execute tuşuna basmak üzerine kurulu tüm oyun. Elindeki baltayı kaldırmış halde koşarak gelen adam eğer başkasına execution'a başlarsanız, yanınıza kadar geliyor, duruyor ve sırasını bekliyo. Bildiğiniz AC yani. Şaka gibi oyun sanki Crtytek'ten değil de Ubi'den çıkmış gibi. Aynı kabak aşını AC serisi önümüze o kadar çok koydu ki zamanında o yüzden artık doydum, benim böyle bir şeye tahammülüm kalmadı.

Hikayesi de olağanüstü klişe. Hikayenin baş kahramanların yüzleri yapay ve duygusuz, duvarla konuşuyorlar gibi. Bazen intikam bazen coşkulu şeyler söylüyorlar ama yüzleri Robot Sophia gibi donuk. Bazı sahnelerin triggerlanması için karakterlerin kesinleşmiş noktalarda olması gerekiyor ancak önlerine bir engel çıktığında veya hedefi erken tamamladığınızda fakat NPC yerine varmaya geciktiğinde glitchlenir gibi oraya gidene kadar deliriyorlar sağa sola titreyerek hareket ediyorlar.

6-7 saatlik kısa bir oynanışı olan böyle bir oyunda bu kadar acemilik oynanabilirliğe çok fazla ket vuruyor. Başta kısa olduğu için bitirene kadar dişimi sıkarım diye düşündüm ancak sonra onu da yapamayacağımı hissederek yarım bıraktım.

Bence ₺5,55'ye satılması ele yüze bulaştırılmış bir iş olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Kartlarını farmlamayı bitirir bitirmez kaldırıyorum.

Cloudbank şehrinde karanlık bir grubun Red'in sesini elinden alıp hayatını mahvetmesiyle başlayan ve Red'in Transistor ile birlikte onların peşine düşmesini konu alan bir intikam hikayesi.

Transistor, el yapımı sanatsal grafikleri, güzel bir hikaye anlatımı, canlı ve ilgi çekici dünyası ve çok tatlı müzikleriyle daha girişten sizi kendisine hayran bırakacağını belli ediyor. Ancak tüm bunların haricinde beni kendine en çok çeken özelliğiyse dövüş sistemiydi.

Gerçek zamanlı devam ederken istersek zamanı durdurup sıra tabanlıvari bir yapıya geçerek yapacağımız her hareketi planlayabildiğimiz, daha sonrasında da planı anlık olarak gerçekleştirebildiğimiz iki yönlü oynanabilirliğe sahip. İlerledikçe açılan saldırı yeteneklerimizi de ana, destekleyici ve pasif olarak atayabildiğimiz yapısıyla çok yönlülük sağlanmış ve oynama tarzımıza göre kişiselleştirebildiğimiz buildler yaratmaya olanak verilmiş. Okuyunca insanın aklına daha önce buna benzer sistemleri kullanan bir çok oyun geliyor fakat Transistor bunu kendince yorumlayıp unutulması imkansız bir dinamik çıkarmış. Oynadığım oyunları gözden geçirdiğimde bu kadar eğlenceli ve heyecanlı dövüş sistemi olan bir oyun hatırlamıyorum.

Transistor, bitirmeniz üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra unutacağınız türden bir oyun değil aksine aklınıza her gelişinde oynamış olmaktan gurur duyacağınız bir yapım olmuş.

Paul Prospero, Ethan'dan aldığı çağrı mektubu sonucu kariyerinin son gizemini çözmek üzere kasabaya gelir. Ethan bulmaması gereken bir şey keşfetmiş ve bunun sonucunda serbest kalan enerjinin etkilediği insanlar paranormal olaylara karışmıştır. Ve işte The Vanishing of Ethan Carter bu şekilde başlıyor.

Oyunu incelemek için çok geç kalmış olsam da sevdiğim şeyler üzerine bir kaç cümle karalamaktan hoşlandığım için buna da vakit ayırmaya karar verdim.

Türü anlatmakla vakit kaybetmeyeceğim zaten buraları kurcalayan insanların Walking Simulator tarzından neler beklemesi gerektiğini bileceğini düşünüyorum.

The Vanishing of Ethan Carter, giriş sahnesi biter bitmez kendinizi bir tabloya bakıyormuş gibi hissetmenizi sağlıyor. Güzel grafikler, kaliteli soft müziklerle desteklenip, daha başlangıçtan insanı ekrana kilitliyor. Oyunun meşhur baraj sahnesinde kendinizi bir pazar sabahına uyanmış, TRT'de Resim Sevinci'nde Bob Ross'un çizdiği ağaçları izlediğiniz anılarınızı hayal ederken bulmak işten bile değil.

Ancak bir yürüyüş simülasyonun başarılı sayılabilmesi için gereken en önemli kriterin hikaye seçimi ve bunun anlatılma biçimi olduğu, grafik, müzik gibi detayların ise ikinci planda kaldığı gerektiği kanaatindeyim. The Vanishing of Ethan Carter, merak uyandırıcı hikayesi ile ısınma dakikalarından sonra ileride olacaklar için heyecanlanıp, bunun için bir sonraki gizemi bir an önce çözmek için heyecanlanmanıza sebep olacak kadar merak uyandırıyor.

Fakat gizemlerin peşinde çevreyi keşfederken bakmanız gereken çok fazla yerin olması ve bölümlerin sınırlarının belirsizliğinden ve oyun başlangıcında oynanışın nasıl olduğunun anlatılmamasından dolayı ya kendinizi tıpkı benim gibi bir sürü şeyi atlamış halde hikayenin ortalarında bulabilirsiniz ya da her bir taşın altına bakarak çok uzun süreler kaybetmiş olabilirsiniz. En sonunda da en azından bölümlerin sınırlarını genel hatlarıyla nerede geçtiğini öğrenmek için benim gibi rehber karıştırabilirsiniz. Bunun deneyimlemeyi tamamen oyuncuya bırakılması kararından dolayı olduğunun farkındayım, planlanan şeyin güzel olduğunu da hayal edebiliyorum ancak bu fikrin bu tarz bir oynanışta tek kelime edilmeden keşfedilmeye bırakılmasından dolayı ipin ucunun kaçtığı görüşündeyim.

Sonuç olarak oynanışta yaşadığım problem her ne kadar canımı sıksa da yine de sanat eserini andıran grafikleri, güzel müzikleri ve ilgi çekici hikayesiyle denemeye değer olduğunu düşünüyorum.

Hem crafting dinamiklerini hem de piksel grafikleri sevmem, bir de bu dinamiklerin böyle ilginç bir hikayeye yedirilerek sunulmasından dolayı Graveyard Keeper'ı bitirmeyi uzun zaman önce kafaya koymuştum. Sonunda korona döneminin boşluğundan yararlanarak 305 oyun günü ve 55 saatin sonrasında hikayeyi tamamlayabildim.

Oyun yağmurlu bir akşamda işten eve dönerken üzerimize yıldırımın düşmesi sonrası farklı mekana ve geçmiş bir zamana uyanmamızla başlıyor. Bu köyde yaşayanların hepsi, garip bir şekilde bizim mezarlık bekçisi olduğumuzu biliyor. Konuşan bir kurukafa, ne olup bittiğini anlamadan üzerimize kalan yeni mesleğimizi, dinamiklerini ve mekanı öğrenmemizi sağlıyor. Mutlak amacımız ise bu dünyanın işleyişini çözmek, üzerimize düşeni yapmak ve sevgilimizin yanına dönmek.

Temel mesleğimiz kilise ve mezarlığın işleyişini ve devamlılığını sağlamak. Konuşan bir eşek haftanın 5 günü, 5 havuç karşılığı çektiği arabasıyla bize çeşitli cesetler getiriyor. Biz de onları ya mezarlığa gömüyoruz ya bizim için çalışan zombilere çeviriyoruz ya da yakarak veya nehre atarak onlardan kurtuluyoruz.

Bu aşamada oyunun en temel ve saatlerce vakit geçireceğimiz mekaniği devreye giriyor. Her cesedin kendine özgü sevap ve günah puanları var. Sevap puanları o mezarın kalitesinin tavan sınırını ve zombi verimliliğini belirlerken günah puanları ise mezarın aktif kalitesine "-" olarak etki yapıyor. Bu sebeple cesetleri öylece gömmek onlardan elde edebileceğimiz maksimum yararı elde etmemizi engellediği için otopsi ile bazı organlarını çıkararak ya da bedene bazı sıvılar enjekte ederek sevap/günah puanlarını optimum hale getirmeye çalışıyoruz. Böylece hem mezarlık kalitemizi arttırabiliyoruz hem de zombilerimizin işlerindeki verimliliklerini çok yükseklere çıkarabiliyoruz.

Graveyard Keeper'ın dünyasında bir hafta 6 günden oluşuyor ve her gün, o gün gelecek olan merchantın özel simgesiyle belirtiliyor. Bu özel merchantların yanında taverna sahibi, çiftçi, değirmenci, demirci gibi köyün statik merchantları da bulunuyor ve onlara her gün gündüzleri erişebiliyoruz. Bu karakterlerin verdikleri görevleri yaparak aramızı iyileştiriyor, böylece başka diyaloglar açabiliyoruz.

Bunların yanı sıra para kazanıp ilerleyişimize devam etmek için çiftçilik, bira,şarap üretimi, simya, odun, taş, mermer, kömür çıkarma, ticari mallar üretme gibi derin crafting ve dungeon öğeleri de bulunuyor.

Oyun hikaye namına pek bir şey vaat etmiyor. Görevler daha çok crafting elementlerini kullanmamız için npclerin bizden türlü türlü itemler getirmemizi istemesi üzerine tasarlanmış şekilde. Hikayenin bağlanışı ise 50-55 saat gameplayin üzerine o kadar basit kalıyor ki sanki geliştirmek için ayırdıkları bütçe bitmiş ve pat diye sonu bağlamışlar gibi duruyor. Hikaye anlatımı her ne kadar çok yüzeysel olsa da ortamın eğlenceli oluşu, güzel piksel art grafikleri, konunun ilginçliği ve craft işlerinin insanı sarıyor olmasından dolayı türün sevenlerine kendini oynatıyor.

Unutmadan değineyim oyun Türkçe saat formatını desteklemiyor. Bu sebeple işletim sisteminin saat ve bölge ayarlarını amerikan olarak değiştirmek gerekiyor. Muhtemelen küçük bir patch ile düzeltilebilecek ve bir çok yerde geliştiriciye raporlanmış bir hata olmasına rağmen bu güne kadar giderilmemiş durumda olması eksi. Ancak oyunun incelemesinde bnu sebep göstererek aptal gibi olumsuz oy kullananlara bir sebep olabilecek kadar ciddi bir problem de değil.

NOT: DLC ile oyunun sonu değişiyormuş ve asıl hikayenin orada anlatıldığını main oyunun hikaye namına bir şey içermediğini dünyanın geçmişini ve ilişkilerini konu aldığını okudum. İndirimlerde DLC'yi edindim. Bu incelemeyi bitirdikten sonra ona girişeceğim. Onun da yorumunu bitirdikten sonra eklerim.

Nereden başlasam karar veremiyorum. Kısıtlama dolayısıyla bolca boş zamanım olduğu ve aynı şeylerden sıkıldığım için de farklı bir şeyler arıyordum. DDLC'ı ilk kez Logitech G'nin Top 10 freeware listesinde gördükten sonra biraz Steam mağaza sayfasını karıştırdım ve okuduğum yorumlar sonrası oynamak için heyecan hissettim. Daha önce ne oyun ne de çizgi dizi olarak herhangi bir animeyle ilgilenmemiştim. Ancak her şeyin bir ilki vardır diyerek oyunu indirdim.

Beklentilerinizi şekillendirmeniz için öncelikle; DDLC graphic novel mekanikli bir dating oyunu. Oyunun hikaye girişi güzel kurgulanmış. Yaşadığınız çevreyi ve insanları zihninizde canlanmasını sağlayarak hissi pekiştiriyor. Belki de graphic novelların en güzel yanlarından birisi de bu. Kitaplardaki gibi insan zihninin yaratıcılığıyla deneyimi pekiştirmesi. Oyunda her gün anahtar kelimelerden seçimler yaparak şiirler oluşturuyoruz. Seçtiğimiz kelimelere göre etkilediğimiz kızlar değişiyor ve ertesi gün de ona göre tepkiler alıyoruz. Temel olarak dinamiği bu şekilde işliyor.

Başlarda hikaye oldukça durağan hatta sıkıcı geldi. Sebebi ortamın biraz teenage olması ve anime dünyasının kendi yapış yapışlığındandı. Ancak bu kısmın yavaşlığının her bir karakterin kişiliğini ve verdiğiniz kararların sonucunda onlarla olan ilişkilerinizin gidişatını oyuncuya güzelce aktarmaya çalışmalarından dolayı olduğunu anlayabiliyorum. Hikayenin herkesin dilinde olan asıl kısmına varmak için biraz sabretmeniz gerekiyor. Olay örgüsü yavaş ilerliyor. Oyunun bütün creditleri toplayan kurgusu ise late game'de geliyor. Sıradan olmadığını kabul ediyorum ancak başlangıcında o kadar sıkılmıştım ki belki de o bıkkınlıkla artık late gameden de etkilenemedim. Ayrıca korku türünü de sevmemem cabası oldu.

Tamamen kişisel nedenlerden de olsa oyunda epey sıkıldım. Ama yine de bu kadar toz kaldırması dolayısıyla bitirmek istedim. Anime dünyası ve karakterleri oyunla bağ kurmamı engelledi. Edebiyat muhabbeti yine uzak olduğum için pek sarmadı ve son olarak da psikolojik korku öğelerini hem yeteri kadar korkunç bulmadım hem de ne yazık ki yine sevmediğim bir türdü. Tüm bunlar birleşince de oyumu olumsuz yönden yana kullanmaya karar verdim.

Fallout Shelter hakkındaki ilk okuduğum yorum, oyunlar hakkındaki düşüncelerine güvendiğim birisindendi ve oyunu beğenmemişti. Oyunun Fallout ismini kullandığı ancak seriye yaraşır olmadığını düşünüyordu. 23 saatlik oynamanın sonucunda vardığım kanıya göre yanılıyordu çünkü bu Fallout'un aksine bir sim tower oyunuydu sırf adından dolayı olmayacak beklentilere girmenin anlamı yoktu.

Oyun, Fallout serisini oynayanlar için tanıdık karakterleri ve dinamikleri içeriyor. Başlangıçta vaultunuza 5 dweller veriliyor ve elektrik, gıda, su, ilaç, silah vb. şeylere ihtiyacınız oluyor. Bu yüzden bir an önce gerekli odaları inşa etmeniz ve kişileri professionlarına göre ayırmanız gerekiyor. Vaultunuza odaları Fallout evreninin para birimi olan kapaklar karşılığında inşa edebiliyorken, dwellerların mesleklerini de yine ana serideki SPECIAL(Strength, Perception, Endurance, Charisma...) olarak adlandırılan yetenek sınıfları ile belirliyorsunuz. Bu yetenekleri de kuracağınız sınıf, spor salonu gibi yerlerde geliştirebiliyorsunuz, Dwellerları göreve ve Wasteland'e göndereceğiniz, ve odalarda daha verimli çalışmaları gibi amaçlar için özel olarak yetiştiriyorsunuz. Aynı zamanda silah ve buff veren kıyafetler bulup daha da güçlenmeye çalışıyorsunuz.

Mekanik ve oynanış temel olarak bu şekilde. Ancak değinmek istediğim bir konu daha var. O da oyundaki satın alınabilir içerikler. Bunlar başlangıç paketi, pet box ve lunch box, nuka-cola quantum paketleri. Pet ve lunch boxlardan pet, item, karakter, gıda, su, caps gibi şeyler çıkıyor. Bunları para harcamadan da oyunun verdiği challengeları ve görevleri yaparak elde edebiliyorsunuz. Başlangıç paketi elinizi rahatlatacak legendary karakter, pet ve itemlar veriyor ancak almadan da kısa sürede hepsini elde edebileceğiniz bir işleyiş kurulmuş durumda. Nuka-cola quantum ise göreve gidiş-dönüş süresini, yeteneklerin eğitim sürelerini hızlandırmak için kullanılıyor. Yani hepsi de oynanışa çok büyük tesiri olan şeyler değil. Herhangi bir paket alınmadan da oyun rahatlıkla oynanabilir. Hatta bu tarz oyunların zevki gelişimi kendinizin başarması olduğundan bunu kolaylaştırmanın çok da cazip olmadığını düşünüyorum.

Son olarak da fark ettiğim anda nasıl olmaz ya dediğim üzücü bir özellikten bahsedeceğim. Oyun mobil platformlarda da var ancak bir hesap açıp savelerinizi senkron edip pcden kaldığınız yerden telefonda devam etme şansınız yok. Sırf oyundaki eğitimleri toplayıp tekrar başlatmak gibi bir sebeple de bilgisayar açmak üşendirici gelebiliyor. Oyunun geliştirilmesi de durduğu için eklenecek bir özellik gibi durmuyor. :(