Barış, iki savaş arasındaki yorgunluk molasından başka bir şey değildir. Bizler inşa etmeyi değil, yok etmeyi kusursuzlaştırmış bir türüz. Roma’dan bugüne değişen tek şey, namlunun ucundaki teknolojidir. Vicdanın sesini bastıran barut kokusu, bize gerçek doğamızı hatırlatır: Fethet, hükmet ve geride sadece küller bırak. Çünkü bu dünyada sadece avcılar ve avlar vardır; ben tarafımı çoktan seçtim. Geri kalan her şey aynı: Daha fazla toprak, daha fazla güç ve daha fazla kan.

Operasyonun başladığı o an, vicdanın sesini bastıran tek şey barut kokusu ve adrenalindir. Orada felsefe yapılmaz, sadece hayatta kalınır. Barut dumanı bize gerçek doğamızı hatırlatır; medeniyet dediğiniz o ince maske, ilk kurşun atıldığında paramparça olur. Çünkü o maskenin altında yatan tek bir gerçek var: Ya avcı olursun ya da av.

Gözü kara bir hırs, bazen en keskin bıçaktan daha tehlikelidir. Durmak nedir bilmeyen, her zaman daha fazlasını isteyen o içimdeki gerginlik... Bu sadece bir karakter özelliği değil, bir hayatta kalma mekanizmasıdır. Herkes uyurken uyanık kalmak, herkes pes ederken bir adım daha atmak; işte bu hırs, beni küllerin üzerinden tekrar ayağa kaldıran yegane şeydir. Öfkem ise sadece bu motorun yakıtıdır.

Sonunda bizi yok edecek olan ne doğa, ne zaman, ne de bir kaza olacak. Bizler, kendi yarattığımız hırsların içinde boğularak yok olacağız. Bu bir cehalet değil, bilinçli bir tercihtir.

Dünya kendi kaosunda debelenirken, benim kendi kanunlarım vardır: Geri çekilme, boyun eğme ve asla unutma

Gerçek güç, gürültüde değil sessizlikte saklıdır. Bir operasyonun başarısı, atılan her adımın hesaplanmış sessizliğinde ve hedefin nefes alışını duyacak kadar yaklaşmakta yatar. Ben, kalabalıkların sahte gürültüsünde değil, o derin ve soğuk yalnızlıkta kendimi buldum. Bu bir tercih değil, bir zorunluluktur. Çünkü hırsın sesi, sadece sessizlikte daha net duyulur.