Min 最近的评测

Great game, braindead publisher

The reason why I've bought both PSP and PS Vita.

The best gamepad friendly rhytm button masher game on the market, now available for PC players!
And looks like it's the most complete one:

* Over 250 songs (w/ DLC), all with 4 difficulty settings, 3 of the hardest ones with scary Extra Extreme difficulty
* A bunch of outfits and customization items for each singer, literally from every game in the franchise starting from PSP
* Global and local rankings for songs
* Two graphical settings (the "classic" one, known from PS3 and cell shaded one known from Vita and Switch releases)
* Customizable on-screen notes for different gamepad layouts
* Decently optimized

If you like anime songs and fast paced rhytm games, this one is your best choice to spend your hard earned money, and I'm talking both PC AND consoles.

Gierka podobna trochę do Dragon's Dogma jednak trochę trudniejsza.
Ogólnie pierwsze co mi się rzuciło w oczy to genialny level design. Różnorodne lokacje, z których każda może się pochwalić zróżnicowanymi przeciwnikami i różnorakimi mechanikami. Dodatkowo perfekcyjnie wykonane przejścia między lokacjami i system skrótów. Kolejnym plusem gry jest system walki, który nie jest jakoś szczególnie rozbudowany, ale zrobiony na tyle dobrze, że się nie nudzi. Bossy zróżnicowane, niektóre łatwiejsze a inne trudniejsze. Ze względu na otwartość świata w soulsach, raczej nie jest tak, że każdy kolejny boss będzie trudniejszy od poprzedniego. Powiedziałbym, że na każdego jest po prostu jakaś metoda. Innym plusem jest soundtrack, który imo jest głównym budulcem klimatu serii. Rozbudowa i levelowanie postaci też zaliczam do plusów. Na początku można poczuć się zagubionym, jednak z czasem okazuje się, że w sumie jak wszystkie inne mechaniki w Dark Souls - jest strasznie prosty do opanowania. Ostatnim pozytywem o którym napiszę jest system craftu. Nie za skomplikowany ale taki w sam raz. Wszystko podczas craftu jest jasne i nie trzeba się zbyt długo zastanawiać nad pierdyliardem statów w których żaden znacząco nie wpływa na rozgrywkę. Z głównych minusów gry na pierwszym miejscu jest zdecydowanie drewniane sterowanie, wokół którego zbudowane są niektóre mechaniki w grze. Z minusów jeszcze dodam pewne sekwencje, które nie zostały stworzone aby sprawiać wyzwanie, tylko frustrować gracza (łucznicy w Anor Londo i szkielety w Ariamis). Imo te sekwencje odejmują trochę tego 'git gud' o którym ciągle słyszałem ale nie ma ich jakoś dużo i nie wpłynęły jakoś mocno na moje odczucia wobec gry. Fabuły nie zamierzam oceniać bo to już raczej kwestia gustu, ale po uruchomieniu gry nie spodziewajcie się jakiejkolwiek pomocy z skądkolwiek.

Ogółem gra jest genialna i do dostania za grosze. Jak dla mnie to każdy fan rpg powinien spróbować w nią zagrać chociażby dla klimatu (nie jest taka trudna jak straszą :v).

10/10 dla fanatykow klikania do rytmu

Najlepsza gra z serii wydana dotąd na Steam. Serio, nie wiem do czego mógłbym się przyczepić.

Tradycyjnie zacznę od fabuły, która moim zdaniem, jest o poziom wyżej od poprzednich odsłon serii. Nie jest to oczywiście poziom Wiedźmina, ale nie tego oczekuje się po grze tego typu. W przeciwieństwie do Re;Birth 2, gra jest sequelem poprzedniej części, bohaterki pamiętają wydarzenia z poprzedniczki, jednak nie ma to praktycznie żadnego znaczenia. Re;Birth 3 to oddzielna historia, dziejąca się w zupełnie innym wymiarze, do którego trafia Neptune, która na całe szczęście powraca jako główna bohaterka. Razem z Neptune powraca także humor, za który polubiłem serię w Re;Birth 1, i za którego brak w dwójce miałem sceptyczne nastawienie do tej części. Jak już wspomniałem, historia toczy się w innym niż w poprzedniczce świecie, który mocno czerpie z przełomu piątej, szóstej i częściowo siódmej generacji konsol.

Kolejną rzeczą, która rzuciła mi się w oczy podczas rozgrywki, to dungeony, które co prawda powtarzają się, ale szczerze mówiąc nie doświadczyłem jakiejś mocnej monotonii w żadnym punkcie gry. Podobnie ma się sprawa z bossami.
Poprawiono także sam przebieg rozgrywki. W żadnym punkcie gry nie zostałem zatrzymany przez niepokonaną barierę grindu. W niektórych momentach co prawda miałem trochę problemów z bossami, jednak nie był to problem braku dostatecznie wysokiego levela.

Poprawiono także mniej znaczące rzeczy takie jak plan na koloseum, który dostajemy dosyć szybko i w przeciwieństwie do Re;Birth 2 mamy do niego dostęp kiedy tylko chcemy. Drugą pozytywną zmianą jest przeniesienie Stella's Dungeon z poziomu miasta do menu, co oznacza, że możemy wysyłać ją nawet wtedy, kiedy znajdujemy się w podziemiu.

Co do samego Stella's Dungeon, został BARDZO poprawiony. Zasady są podobne co w Re;Birth 2, jednak sama minigierka stała się bardzo user friendly. Zdołalem przejść wszystkie poziomy bez kupowania DLC bez większych problemów. Stella nie umiera już 10 razy pod rząd z jakiegoś głupiego powodu, a przedmioty które dostajemy po jej powrocie są dosyć przydatne. Warto wspomnieć także o innym, fajnym ulepszeniu: teraz zamiast Felisa możemy wybierać spośród dużej liczby postaci, głównie tych występujących na mapie w postaci chirper eventów.

Same chirper eventy zostały w końcu zrobione jak należy; Na mapie pojawiają się tylko te, które zawierają plany dungeonów i zmian do nich. Reszta znajduje się w miastach.

Ostatnią zmianą w rozgrywce, moim zdaniem jedną z najważniejszych jest wyszukiwarka. W KOŃCU. Teraz, zamiast szukania danego itemu po internecie wystarczy wcisnąć odpowiedni przycisk i pokażą się miejsca i przeciwnicy dropiący dany item.

Optymalizację porównałbym do Re;Birth 1 - nie jest tak źle, jak w dwójce, ale nie jest idealnie. W ciągu 40 godzin, gra wywaliła się raz, co nie jest złym wynikiem.

Teraz powinienem przejść do minusów, jednak prawde mówiąc nie mam pojęcia co tu wpisać. Na odczepnego mógłbym się przyczepić do uproszczenia EXE drive i przeniesienia go do SP.

Podsumowując: Najlepsza Neptunia jaka do tej pory pojawiła się na steamie.

Plusy:

• Wyszukiwarka itemów
  
• Ulepszony względem poprzedniczek gameplay
  
• Plutia
  
• Posortowane Chirper eventy
  
• User friendly Stella's Dungeon
  
• Powrócił humor i notoryczne łamanie czwartej ściany z Re;Birth 1
  
• Różnorodne dungeony
  
• Fabuła poziom wyżej od poprzedniczek

Neutralne:

• Niektóre z przydatnych przedmiotów dostępne tylko w Stella's Dungeon
  
• dla niektórych - stylistyka

Minuty:

• Na odczepnego: uproszczenie EXE drive

Prawde mówiąc nie spodziewałem się, że sequel HDN może być całkowitym przeciwieństwem pierwszej części.

Druga część gry dzieje się w zupełnie innym wymiarze niż poprzedniczka, co oznacza, że bohaterki nie mają pojęcia co wydarzyło się w pierwszej cześci. Na samym początku dowiadujemy się, że CPU razem z siostrą Neptune, Nepgear przegrały w walce z pewnym przeciwnikiem i zostały uwięzione, na ratunek przychodzą IF i Compa, jednak jedyną osobą, którą zdołały uratować jest Nepgear. Jak sama nazwa wskazuje, fabuła skupi się na siostrach CPU, będących personifikacjami konsol przenośnych. Podobnie jak w re;birth 1, historia jest dosyć przewidywalna, jednak ma swoje momenty.

W przeciwieństwie do poprzedniczki, tutaj nie odczułem takiego recyklingu dungeonów, jednak rzeczą, która rzuca sie w oczy jest ostry recykling bossów w fabule. Przez większość czasu jedynymi bossami są Underling i Warechu. Te, które pojawią się później też są pare razy używane. Minusem jest też nieco skopana optymalizacja. Podczas wchodzenia do dungeona ładujący się przeciwnicy potrafią przyciąć grę na ~2 sekundy, na dosyć mocnym komputerze. W niektórych momentach grze zdarzyło się wywalić bez powodu. Niestety, kolejnym minusem jest fabuła, jest w niej dużo mniej gagów, i widać, że twórcy próbowali pójść w stronę smutniejszych klimatów, co się dosyć średnio komponuje ze stylistyką gry. Z minusów to chyba tyle.

W przypadku gameplayu zmiany są głównie na plus: więcej postaci na polu walki, dungeony wydają się bardziej różnorodne, więcej zakończeń (9? zamiast 2), przydatne plany (symbol attack gains). Dodatkowo, nie poczułem jakiegoś strasznego braku zbalansowania między bossami fabularnymi, żaden nie wymagał jakiegoś szczególnie męczącego levelowania.

Ciekawostką jest natomiast Stella's Dungeon - nowa minigierka dostępna z poziomu każdego miasta. Jest to gra w stylu gier przeglądarkowych, polegająca na wysyłaniu Stelli do podziemi, które odkryliśmy podczas gry. Po wysłaniu, Stelli nie można wysłać do następnego podziemia póki nie skończy lub polegnie w poprzednim. Czas do powrotu Stelli liczony jest nawet wtedy, kiedy nie gramy. Sama gra nie jest obowiązkowa, chociaż zdarza się, że Stella potrafi przynieść nam item z bossa, którego aktualnie nie jestesmy w stanie sami pokonac. Dla łowców osiągnięć Dungeon's Master może być najbardziej frustrującym osiągnięciem, polega na przejściu przez Stellę wszystkich podziemi, przy czym dalsze mogą trwać nawet parę godzin (ostatnie trwa 24h!).

Moim zdaniem HDN:Re;Birth 2 jest grą nieco gorszą od poprzedniczki, nie znalazlem tutaj takiej ilości nawiązań do popkultury w dialogach, co w poprzedniczce, jednak gameplay został poprawiony i pomijając problemy techniczne gra sie bardzo przyjemnie.

Zalety:
- ulepszony gameplay
- Nep
- mimo że mniej niż w poprzedniczce, to gra i tak jest absurdalna
- więcej zakończeń
- conquest ending ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Neutralne:
- Nepgear moim zdaniem nie nadaje sie na główną bohaterkę
- Stella's Dungeon

Wady:
- gra potrafi zapchać ram i wywalić
- mniej gagów i łamania czwartej ściany

Nep/10

Po Neptunii spodziewałem się średniaka, którego jedynym atutem jest stylistyka typowego, przesłodzonego do porzygu anime. Myliłem się.

Świat, w którym dzieje się akcja każdej neptunii, Gamindustri, to jedno wielkie nawiązanie do branży gier(głównie konsol). Świat ten podzielony jest na cztery krainy:
Planeptune bazowane na niewydanej konsoli Sega neptune
Leanbox będące nawiązaniem do Xbox'a
Lowee przedstawiające Nintendo Wii
Lastation nawiązujące do Playstation
Każda z krain reprezentowana jest przez boginię zwaną CPU (Console Patron Unit).
Historia zaczyna się, kiedy wyżej wymienione boginie walczą ze sobą w tak zwanej Console Wars, podczas której główna bohaterka, Neptune zostaje pokonana przez trzy pozostałe boginie i traci przytomność. Po przebudzeniu okazuje się, że nie pamięta kim jest, a na świecie pojawiają się potwory.

Fabuła gry jest dosyć przewidywalna, a główne bohaterki to zbiór typowych charakterów z każdego szanującego się anime-zapychacza. Przykładowo mamy tu sztandarową tsundere, miłą dla wszystkich nadopiekuńczą postać oraz osobę, która najpierw robi, póżniej myśli.
To, co jest głównym atutem HDN, to fakt, że ta gra to jeden wielki żart. Trudno szukać tutaj dialogów, które nie nawiązują w jakiś sposób do gier lub popkultury japońskiej. Już na samej mapie pojawiają się mini monologi prowadzone przez postacie pokroju Snake Hayter, lub Mario. Czwarta ściana krótko mówiąc nie istnieje. Bohaterki doskonale wiedzą, że są w grze i często ten fakt komentują.

O gameplayu raczej nie ma co dużo mówić, typowy jRPG - 3 postacie walczące oraz 3 nie biorące bezpośredniego udziału w walce, dające bonusy walczącym i mogące zastąpić je w każdej chwili.
W niektórych momentach gra potrafi stać się strasznie nie fair, z przeciwników, których pokonanie nie sprawiało większego problemu potrafi przejść na bossa, który w pierwszej turze potrafi położyć wszystkie postacie jednoczesnie. Co prawda, w większości wypadków starczyło wbić pare leveli i boss nie stanowił większego problemu, chociaż pierwszy, poważniejszy boss wymagał ode mnie całkiem długiego levelowania.

Największym moim zdaniem zawodem była powtarzalność map, po pewnym czasie, mapy niczym nie zaskakują, każda nowa to po prostu inaczej rozmieszczone pomieszczenia jednej z map, którą odwiedziliśmy wcześniej. Poza tym jednym aspektem nie przypominam sobie niczego innego, do czego mógłbym się przyczepić. Nie doświadczyłem żadnych problemów technicznych, o których pisze część osób, być może miałem po prostu szczęście.

HDN nie jest grą bez wad, jednak te nie przeszkadzają jakoś szczególnie w rozgrywce. Sama gra moim zdaniem idealnie trafia w niszę graczy nie mających nic przeciwko takiej a nie innej stylistyce.
Pozytywnym aspektem gry jest także fabuła. Może nie jest najwyższych lotów ale jest całkiem przyjemna i na całe szczęście nawet nie próbuje być czymś więcej niż parodią rynku konsolowego. Plusem są także przeciwnicy, ich absurdalność świetnie doprawia już całkiem absurdalną fabułę. Mamy tu przykładowo agresywne klocki z tetrisa, duszki z mario lub żywe screenshooty z visual novel(!).

Podsumowując: Neptunia pomimo swoich wad jest moim zdaniem bardzo grywalna, i o ile stylistyka nie jest jakimś problemem, to warto dać tej grze szansę, chociażby w promocji.

Zalety:
- fabuła
- humor
- liczne nawiązania do gier i popkultury japońskiej
- przyjemna
- postacie (tych grywalnych jest dosyć sporo)
- czwarta ściana w tej grze nie istnieje
- absurdalność
- Nep

Neutralne:
- stylistyka
- do wygodnej rozgrywki wymaga pada

Wady:
- po pewnym czasie: powtarzalność map
- czasami nierówna walka
- w niektórych momentach wymaga dosyć mocnego expienia

Top Nep/10