Lunalith 最近的评测

Jako wielki fan uniwersum Harry’ego Pottera byłem zachwycony praktycznie od pierwszych minut. Hogwarts w tej grze jest absolutnie fantastyczny — ogromny, żywy i pełen detali. Nawet po dziesiątkach godzin wciąż można się w nim zgubić i co chwilę trafiać na coś nowego. To jedna z tych lokacji, po których po prostu chce się błąkać bez konkretnego celu, szukając sekretów i znajdziek, nawet kompletnie ignorując główną fabułę.

Świat gry poza samym zamkiem też wypada bardzo dobrze — jest spójny, różnorodny i naprawdę przyjemny do eksplorowania. Fabuła główna jest solidna i na szczęście nie próbuje na siłę przepisywać historii znanej z książek, bo akcja dzieje się dużo wcześniej. Dzięki temu twórcy mieli sporo swobody, a jednocześnie zachowali klimat uniwersum.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje wątek Sebastiana — moim zdaniem to najlepsza linia fabularna w całej grze. Jest emocjonalna, mroczna i naprawdę dobrze napisana.

Możliwość używania zaklęć niewybaczalnych to fajny dodatek do rozgrywki, chociaż trochę gryzie się z lore — możliwość rzucania ich bez żadnych konsekwencji jest lekko absurdalna (niewybaczalne… ale jednak wybaczalne 😄).

Szkoda tylko, że w grze nie ma Quidditcha. To jedna z tych rzeczy, które aż proszą się o obecność w takiej produkcji, zwłaszcza że latanie na miotle i hipogryfie już jest świetnie zrobione. Trudno zrozumieć, czemu twórcy z tego zrezygnowali, skoro nawet w bardzo starych grach z serii — jak „Harry Potter i Kamień Filozoficzny” z 2001 roku — Quidditch był obecny, nawet jeśli w bardzo prostej formie. Co zabawne, już wtedy latanie w Quidditchu opierało się na przelatywaniu przez obręcze — dokładnie tak samo jak dzisiejsze wyścigi na miotle w Hogwarts Legacy. Przez ponad 20 lat w tym aspekcie nie wydarzył się praktycznie żaden postęp, a wręcz można odnieść wrażenie, że to krok w tył, bo zamiast pełnoprawnego trybu sportowego dostaliśmy tylko jego uproszczony zamiennik.

Mimo tego Hogwarts Legacy to spełnienie marzeń dla fana Harry’ego Pottera. Jeśli ktoś kocha to uniwersum, ta gra daje dokładnie to, o czym od lat się marzyło: prawdziwe życie w Hogwarcie.

Anno 1800 to bardzo solidny i wciągający city builder z ogromną ilością zawartości. Gra potrafi być naprawdę wymagająca, bo przy większym postępie trzeba jednocześnie ogarniać kilka regionów, łańcuchy produkcyjne, flotę i potrzeby mieszkańców. W pewnym momencie poziom „mikrozarządzania uwagą” robi się naprawdę wysoki — dla niektórych to będzie zaleta, dla mnie to jedyny realny minus, bo czasami po prostu nie da się być wszędzie naraz i coś zaczyna się sypać.

Mimo że to gra mocno nastawiona na handel i ekonomię, handel z innymi graczami czy AI mógłby być trochę bardziej rozbudowany. Działa, spełnia swoją rolę, ale potencjał jest wyraźnie większy niż to, co faktycznie dostajemy.

Za to cała reszta broni się znakomicie. Rozgrywka potrafi wciągnąć na dziesiątki, a nawet setki godzin, bo ciągle jest coś do optymalizowania, ulepszania i odblokowywania. Do tego gra jest po prostu bardzo ładna — miasta, porty i statki świetnie się ogląda nawet po długich sesjach.

Ogromny plus za DLC — nie są koszmarnie drogie, a realnie rozszerzają rozgrywkę, więc jeśli komuś będzie mało, może stopniowo dokładać nowe systemy i regiony bez rujnowania portfela.

Jeśli ktoś lubi rozbudowane gry ekonomiczne i city buildery z dużą skalą, Anno 1800 to pozycja, która daje masę satysfakcji i naprawdę długą żywotność.

Against the Storm to city builder, który odważył się zrobić coś naprawdę innego. Zamiast budować jedno miasto w nieskończoność, gra zmusza do ciągłego zaczynania od nowa — i to właśnie w tym tkwi jej największa siła. Na początku trudno się przyzwyczaić do porzucania osad, kiedy dopiero zaczynają działać jak należy, ale po kilku rundach to podejście zaczyna mieć ogromny sens i daje niesamowite poczucie tempa oraz postępu.

Klimat jest świetny. Mroczny, deszczowy świat, muzyka i styl graficzny budują bardzo charakterystyczną atmosferę, która idealnie pasuje do walki o przetrwanie na granicy cywilizacji. Każda nowa osada to trochę inne wyzwanie — inne zasoby, inne potrzeby mieszkańców i inne decyzje do podjęcia.

Gra jest wymagająca, ale uczciwa. Zamiast karać, uczy planowania i adaptacji, a każda porażka daje realne wnioski na przyszłość. Dzięki temu cały czas czuć, że się czegoś uczysz i robisz postępy, nawet gdy dana osada nie przetrwa burzy.

Jeśli ktoś lubi city buildery, ale ma już dość klasycznego „buduj jedno miasto w nieskończoność”, Against the Storm to absolutny must-have. Świeże podejście, świetny klimat i bardzo wciągająca pętla rozgrywki.

Dome Keeper to idealny przykład gry, która jest prosta w założeniach, ale potrafi wciągnąć na długie godziny. Gameplay jest bardzo czytelny, a jednocześnie na tyle głęboki, że ciągle ma się ochotę na „jeszcze jedną rundę”. Trudność jest świetnie wyważona — gra potrafi dać w kość, ale nigdy nie jest frustrująca. Każda porażka raczej motywuje do poprawienia strategii niż do rzucenia klawiaturą.

Do tego dochodzi naprawdę fajny klimat. Muzyka, pixelart i tempo rozgrywki tworzą bardzo spójną, lekko melancholijną atmosferę, która idealnie pasuje do samotnego kopania w obcej planecie pod ciągłą presją ataków. A mimo prostoty, cały czas jest coś nowego do odkrycia: ulepszenia, technologie, kombinacje i sposoby na optymalizację rozgrywki.

Ogromny plus za wymagania sprzętowe — gra pójdzie praktycznie na wszystkim, a przy tak niskiej cenie stosunek jakości do kosztu jest po prostu absurdalnie dobry. Jeśli ktoś się waha nad zakupem, to naprawdę nie ma nad czym się zastanawiać.

Zdecydowanie polecam — to jedna z tych gier, które nie potrzebują wodotrysków, żeby dawać masę frajdy.