Keypid 最近的评测

Thank you for making this beautiful game.

-Haritadan hareketsiz bir reaper gemisi bulun.
-Sinsice yaklaşın.
-Siz daha gemiyi yeni görmüşken güvertenize 4 adam çıksın.

10/10, bu dönemde tecavüzcünün kalitelisi bulunmuyor.

Hollow Knight tanındığı birçok mecrada, evrensel bazda türünün zirvelerini temsil eden bir video oyunu. Ne yazık ki bu şaheser Türk oyun camiasında geniş bir yer edinemedi. Ümit ederim ki yazdığım inceleme, bizim çevremizde de bir farkındalık oluşmasına hizmet eder.

Endüstri argosunda "platformer" kategorisine giren bu oyun, aslına bakarsanız oldukça kısıtlı ve özel bir kitleye hitap ediyor. Ana mekanikleri ele aldığımızda türün tarihçesinden alışageldik bir çok tanıdık kontrol ve elbette oyun için özelleştirilmiş bazı özellikler yer alıyor(Son zamanlarda bu türde, temel özelliklerin oyuna dahil olmasını geciktirme modası bu oyunda da var). Fakat oyunun en belirli karakteristiği, oyuncuyu aşırı mücadeleye sürükleyen yapısı. Bu kısmı şöyle özetleyebilirim, daha önce hiç küfür etmediğinizi fark edeceksiniz. İnceleme yazanların oynama sürelerine bakarsanız - evet çok azı Türkçe - arada ne büyük uçurumlar olduğunu görebilirsiniz. Bunun sebeplerinden birisi yaratıcı küfür süreci etkenidir. Ama olay şu ki bu aşırıya kaçmış zorluk sizi asla oyundan itmeyen bir ayarda. Oyunun bir diğer zorluğu ise mekanikleri öğrenip ustalaşmak. Evet maalesef bunu da imkansız gibi bir şey olsun kafasıyla yapmış sn. Team Cherry.

Yazdığım incelemelerin aşamalarına göre ikinci kısımda genellikle görsel yapı gelse de, oyunun çevresel faktörüne bir paragraf ayırmak şart. Hollow Knight her şeyden önce bir keşif oyunu. Yukarıda da görmüş olduğunuz üzere stilize edilmiş böcekler ve onların yer altı dünyasında geçen oyun, onlarca saatlik oynama sürenize rağmen hemen hemen hiç aynı yerde dolaşıp sıkılmanıza olanak vermeyecek genişlikte bir dünyaya sahip. "Hollownest" bir çok yan-hikaye, geçmişe dair öğrenebileceğiniz olaylar, eğlenceli ayrıntılar içeriyor. Burada belirtmem gereken önemli bir nokta ise ortada "puzzle" falan olmadığı. Hayır ağabey aksiyon var, dikkat var, sinir krizi var. Bu kadar büyük bir dünyada oyuncunun dikkatini şöyle topluyorlar:

Bakın olay şu ki görsel tasarım süreci asla estetikten ibaret olmamıştır bir video oyunu için. Görsellerin bir numaralı amacı oyuncuyu oyuna çekmek ikinci amacı ise oyuncuya hizmet etmektir. Algı yönetimi denilen şey bir şekilde resimsel tarzda da kullanılabilir. İşte burada bütün bunların tapılası bir örneğini görüyorsunuz. Hele ayrıntı seven, inceleyen birisi iseniz Hollow Knight sizi o.. aşığı yapacak.

Sanatsal açıdan devam ediyorum hocam, zira ölümsüz eserler arasında çoktan yer etmiş bir sesçil yapı var karşımızda. Hüzünlü, kasvetli, bazen neşeli müzikler müzik kulağı olmayan (bkz. incelemenin yazarı) birinin bile kolayca, "ya bu müzikler oyunu anlatıyo baya" demesine sebep oluyor. Eğer "sözsüz müzik sevmem" gibi bir beyanınız yoksa lütfen sakince YouTube'u açın ve aktif bir dinleme gerçekleştirin efendim. Yaparsanız iyilik sayacaksınız.
https://www.youtube.com/watch?v=1unm0LS10ao
Bu en sevdiklerimden.

Son olarak:

Birden çok sonu var oyunun, aşırı vurucu sonlar. Bana sorarsanız düz sonu bir görün iyice bir kafanız bulansın, daha sonra "void heart" özelliğini açın ve ikinci sona da bakın. Böylece devam oyununu almaya kendinizi ikna olmuş bulursunuz. Ayrıca oyun İngilizce evet, biliyor olmanız da oyun tecrübenize yansır ve sizi dünyasına da çeker o da evet ama sizi temin ederim oynamak için çok iyi bilmek şart değil. Temel bir bilgiyle hikayeyi çokta takip etmeden gene harika bir tecrübe yaşarsınız.

Fena değildi gibi... :'(

Dökeceğim kelimeler ne kadar kontrollü olabilir ki? Affet beni sevgili okur.

Efendim sizi temin ederim ki daha önce bir yere bu kadar hoşgelmiş olamazsınız. Hayır mümkün değil olamazsınız cennete falan girmediyseniz. Beklentilerinizi tavana çıkartmaktan zerre çekinmiyorum bu harfleri dizerken.

Şu an güzellik kavramına yeni bir bakış açısı getiren bu eserin müziklerini dinliyor ve ağlamaklı ekrana bakıyor olmam kısmını vurgulayarak klişe bir açıklama yapmak, bu oyuna saygısızlıktan ve kabalıktan başka bir şey olmaz. Hayır hocam siz daha iyi bir açıklamayı hakediyorsunuz. İnsani sınırlar çerçevesinde hiç bir pozitif hissiyat alamayacaksınız. Hissedecekleriniz sağlıklı bir insanı gündelik hayatta etkileyebilecek ve mutlu edebilecek şeyler değil daha "saf" daha "ponçik" şeyler. Artık ne kadar mümkünse bu cümleyi incelememin geri kalanında açmaya çalışacağım. Oyunu bitirmenin etkisinin bittiği günü bu gün ilan ediyorum. Tam olarak 2 ay 12 gün sonra.

Şimdi benim incelemelerimin normal hiyerarşisi, mekanik, hikaye, görsel, ses ve değinmeye değecek şeyler olarak sıralanır. Fakat ilk sıradaki mekanik namına söyleyebileceğim çok bir şey yok. Oyunun türü bildiğiniz puzzle yani türe karşı antipatiniz varsa (bu tür malesef çok sahip bu antipatiklere) yukarıda söylediklerim sizin için geçerli olamayacak.

Ele alalım bakalım şu mekanikleri. King's Quest point&click tarzı oyunlardan alışık olduğumuz kendi çizgisel dünyasını oluşturup o dünyaya konumladığı minik bulmacalarla ve elbette her bulmaca için apayrı bir mekanik tasarlayarak ilerliyor. Sonra neymiş efendim neden herşey çok kaymak değilmiş olmasın. Adamlar onlarca dizaynı zerre bug a yer vermeden entegre etmiş oyuna ve size vermekle yükümlü olduğu eğlenceyi mekaniklerle vaad etmemiş. Sonuç olarak elimize ağzınıza lokmayı vermeyen fakat beyin de yakmayan eğlenceli minik imgeler ve ayrıntılarla süslenmiş bir puzzle kataloğu var. Puzzle lar oyuna baya güçlü manipüle edilmiş puzzle başlangıç-bitişleri ve gelişmeleri tek kelimeyle tatmin edici. Ayrıca biraz argo bir deyişle sürüsüyle ince ayrıntı var. Size bir şekilde kendini gösteren bu ayrıntılar sizi gerçekten koparıyor herşeyden.

Şimdi bir güzel parmaklarımı kıtlatıyor ve hikaye kısmına geçiyorum. :'(
Graham. Şu an bu isimi duyunca nasıl hissettiniz bilmem büyük ihtimal ne ortalama gibi bişey düşündünüz. Oyunu oynayıca sizi Graham diye çağırdığımda yadırgamazsınız. Graham Harry Potter ayarında kadar da olmasa da baya "everyman" olarak tanımlayabileceğimiz, herkesle özdeşleşebilir, hataları göz önünde, samimi ötesi bir genco. Lakin aynı anda Graham Bey i hasta yatağında da göreceksiniz ve dünyalar tatlısı torunu Gwendolyn e oyunumuzun masalımsı senaryosunu anlattığına şahit olacaksınız. Evet oyun boyu böyle bir anlatıcımız var. Deli gibi özdeşleştiğimiz o karakter bize ne yaşadığımızı anlatıyor bir yandan. Nasıl derim o kadar siz yaşıyorsunuz ki Grahamın heyecanını, üzüntüsünü, absürd hayatını, sevgisini, falanını filanını en iyi şöyle ifade edebilirim size. Aşk acımı unuttum. (Sonra geri geldi.)

Evet galiba geldik çattık görsellere. Burayı bu şekilde yazmaya halihazırda bir video oyunu firmasında illüstratör olarak çalıştığım egosuyla da, oyunun görsellerinin kalbime 5 kez ok saplamasıyla da hak veriyorum.
Sanatı unutun daha bir şey görmediniz.

Viyana flarmoni orkestrası 1 King's Quest de 1. Bakın demiyorum ki oyunun müzikleri en sevdiğim soundtrack. Diyorum ki oyunun müziklerini sevmeyen bi zahmet mezara atlasın. King's Quest in müzik tarzı gerisinde anlattığım yapıyı destekleyebilecek en iyi seçmeler olabilir evet bu nesnel bir değişkendir. (Tekrar özür dilerim duygularımla konuşuyorum ama düzeltemeyeceğim.)

Son olarak değinmem şart ki oyunu oynarken kendinizi vermeniz lazım oyuna yoksa cidden sizi çok üzecek kararlara tıklayabiliyorsunuz. Sonra benim gini oyuna girememezlik etmeyin. Bu oyunu oynayabileceğiniz değerli vakti çalmak istemiyorum bu yüzden baya bir kısmı eledim incelemeden. Bu özel bir inceleme olduğu için +ve - ler ya da yapılması gerekenler kısmı yazmıyorum. Esenlikle kalın efendiler bu oyunu kaçırmayın.

Belirtmem gereken öncelikli şey muhtemelen yazımı okuyan sizler gibi Assassin's Creed serisinin sıkı bi takipçisi olduğum. Yani merak etmeyin emin ellerdesiniz. İlk defa bir AC oyunu için inceleme yazıyor olma sebebim ise var olanları yetersiz bulmuş olmam ve Steam in büyük bir sıkıntısı olan Türkçe inceleme eksikliğidir. Ayrıca Ubisoft un templar lara çalıştığını kanıtlamalıyım.

İşin espirisini bir yana bırakırsak oynamayıp oynamak isteyen brotherhood mensuplarının içini rahat ettirmeye çalışacağım. Şimdi unity hakkında duyduğunuz kötü şeyleri bir kenara koyun ve sadece oyun popüler diye burdaysanız bu inceleme sizlik değil. Duyduğunuz kötü yorumların içeriği büyük ölçüde optimizasyon ve serinin göz bebeği olan 2. oyundan çakmalığıyla alakalıdır. Şurası kesin ki Unity artık teknik problemleri çözdü. Herhangi bir oyun kadar bug var. İkinci genel yargı için ise komple saçmalık olduğunu söyleyemem. Ubisoft deneysellikten uzak kalmayı tercih eden ticari bir firma. Fakat orda burda alakasızca çalacak olan Ezio's family dışında, temin ederim anılarınızı rahatsız edecek bir durum söz konusu değil.


Eklemek zorunda kaldığım girişi geçip genel ölçütleri ele alırsak ilk sırada mekaniklerden bahsetmek gerek. Hocam karşınızda etrafta koşturmak için alabileceğiniz bir AC duruyor. Bildiğiniz üzere AC büyük bir parçası olan tırmanma mekaniği, gerçekten farklı bir seviyede. Estetik, rahatlık, o kaymak gibi hareket mekanikleri sizi bir an bile sıkıcı bir sürece sokmayacak. Duymuşsunuzdur muhtemelen oyuna düzgün bir stealth mantığı geldi sonunda. (Evet ilk oyundan beri adında "assassin" olsa da napalım işte el mahkum) ve bir kaç seferdir istikrarla değişmeyen aksiyon kısmı içinse işe challenge katmışlar diyebilirim. Çoklu dövüşlerde arkadan size saldıranları genelde kolay durdururdunuz. Şimdiyse o an yaptığınız hareket müsade etmiyorsa durduramayabiliyorsunuz. Bilerek mi yapılmış bilmem ama arkadan saldıranı kamera kısıldığı için göremediğiniz de çok oluyor. Hepsi birleşince kopamayacağınız aksiyon sahnelerine giriyor ve aksiyona girmek için saçmalayabileceğiniz periyoda başlıyorsunuz.

Görsellik yönünden değerlendirirsek işin içinde olan birisi olarak baya bi başarılı buldum. AC serisi görselliği tamamen realist tutan bi yapıya sahip. Paris manzaralarına ağzı açık bakıyor gerçekten oynayanlar. Ha atmosferik falan değil malesef ama benim gibi görsellikte illa ki realizm mantığından bıkmamış biriyseniz bi hikaye sonrası 10 saat te görsellerden ekleyin oynama sürenize. Şahsen ana hikayeyi oynarken gitmediğim viewpointleri hikaye sonrası sırf gözüm şenlensin diye gezdim. Ayrıca hem miktarı hem de epiklik ve heyecen yönünde kalitesi yüksek animasyonların hepsini görmek için bütün yetenek leri açın en iyisi.

Yetenekler ana hikayede ilerledikçe ve oyunun adında da atıfta bulunulduğu gibi onlarca co-op göreviyle etkinleştirilebiliyor(Tek kişilikleri de var ama diğer karakterler çoğul hitap ediyo tuhaf oluyo). Ana hikayemiz illa ki duymuş olacağınız üzre 2. oyundaki "bubani mi eldurdum" konseptiyle aynı sayılır. Keşke aynı şekilde etkilenceğiniz bir hikayesi var diyebilseydim. Unity den beklentiniz Revelations taki o kalbinizi çıkartan dram ise malesef beklentiniz karşılanamayacak. Böyle olduğunu duyupta almıştım ben oyunu sen niye aldın moruk derseniz gerçekten hikayeyi geçrimek için ilginç bir dönem seçmiş olmalarıydı. Neyse ki Ezio dan beri ne halt yediğini bilmeyen ana karakter eksikliğini sonunda yenmiş bir oyun var elimizde. Arnoyu gerçekten seversiniz. Bi de 2. oyundaki Altair in zırhını hatırlarsınız öyle bişey bile var ama bilmeceleri ona kıyasla çok kanser. Bir de ana hikayede ilerlerken akışın kesildiği ve şimdi kimler olduğunu söylemeyeceğim animusun o taraftaki insanlarca templarların bize ulaşamaması için yaptığımız side questler var. Sırf bunları dlc ile çıkarsalar olurmuş çok etkileyiciler gerçekten.

Müzikler içinse oyunla birlikte baya iyi giden oynarken sesi açtıracak şeyler diyebilirim fakat çok kendini dinlettirecek bir soundtrack var diyemem. Oyun bittikten sonra gidip bakmadım tekrar. (Trailer hariç be onu indirdim)

Her inceleme daha bi yardımcı olur diye eklediğim kısma gelelim.
Yapılacaklar listesi:
-Viewpoinlere tırmanmak (bu sefer değiyor)
-Sadece sis bombası kullanarak bir görevi bitirmek (Nadir çıkar ama eğlenceli bi kısıtlama)
-Eğilme özelliğiyle hostile trollemek (Skyrim dersem anlarsınız heralde)
-Evlerin içine girip milletin özeline karışmak (evet gaddarım)
-Paris stories den full zorluk seviyeli görevleri yapmak.
-Co op hikayeleri
-Paris in sermayesini ele geçirin
-Napoleon u nişanlısından edin!


+'lar
Uç, kaç, ekşın.
Paris...
Ülke bütçesi ayrılmış grafik ekibi.
AC açlığını gideriyor.
Side Questler efsane...
Co-op görevleri (tek kişilik versiyonları da var)
Napoleon la kafa bulmaca
Arno the game saviour
Çok pratik alış-veriş sistemi
Müzikler çayın yanına iyi gidiyor
Oyun açıldı(yapamayan da var şimdi)

-'ler
Ana hikaye olmuş mu şimdi Ubi
Dlc hikayesinde optimizasyonu tam çözememişler gibi
Dlc hikayesini erkenden oynanabilir yapmak (ana hikaye bitince oynayın bence gereksiz güçleniyorsunuz)
Fiyat (Türkiyedeki ortalama bir video oyuncusuysanız 20 liradan fazla vermeyin)
Müziklerle daha çok uğraşsalarmış keşke

Bu incelemeyi yazmaya oyunun sonu teşvik etti beni. Ama başlamışken oyunun tamamından bahsetmemek ve incelemeyi okuyana neden bunu oynamak isteyeceği ya da istemeyeceğini söylememek haksızlık olur.

Ben The Witcher serisine her zamanki huyum olduğu gibi en başından başlayan belirli ölçütlerde tecrübeli bir video oyuncusu sayabileceğiniz birisiyim. İlk oyun hakkında bir şeyler demeye gerek duymadım. Kısaca can sıkıcı mekanik, tatmin edici hikaye.

İkinci oyunun başında bir de ne göreyim belli ki emek verilmiş grafikler, üzerinde durulmuş mekanikler. İstemsizce diğer oyundaki hikayeyi böyle oynadığımı düşündüm ve beni harika bir şey beklediğini varsaydım bir an. Hayal kırıklığı olmasın diye beklentimi ne kadar düşürmeye çalışsam dahi malesef benim için hayal kırıklığıyla bitti.

İlk olarak dövüş mekaniklerini çok etkili biçimde kullanma şansınız var. Aslında sizin parmak hareketleri tatmin edici biçimde etkiliyor aksiyon sahnelerini. Bazı sinematik tarzda aksiyon sahnelerindeyse alışık olduğumuz bir sistemle zamanlamaya göre tuşa basma sistemi kullanılmış. Uyku problemi olmayan bir insan için uyumak, bu sahnelerde hata yapmaktan zordur herhalde. Ama meraklanmayın can sıkıcı derecede fazla işlenmemiş. Grafik tarzının ve müziklerin oluşturduğu The Witcher atmosferiyle birlikte baya bırakamadan oynuyorsunuz.

Bu tarz oyunlarda çeşitlilik esas alınır. Oyun en iyi örnek sayılmaz ama ayrıntılı bir evreni de yok değil. İksir üretimini Witcher signlarını, güçlendirici öğeleri kullanmadan karakter geliştirme panelinde dikkatlice seçim yapmadan oyunda ilerlemek baya bir zor. Bu konuda oyuncuya başarılı biçimde kafa yordurduğu oluyor. Ayrıca hikayenin içinde devamlı seçim şansına raslıyorsunuz oynarken. Büyük değişikliklere yol açak seçimler de var küçükler de. Ama size save load yaptırabilir biraz. RPG esaslarında gayet iyi düzeyde yani.


Şimdi spoilersız konuşmak için biraz kasıcam. Oyunda Letho diye önemli bir karakter var. Bu karakterle oyunun başlarında bir kez çarpışacak ve kolay modda oynamıyorsanız muhtemelen çok zorlanarak geçeceksiniz. Daha sonra tekrar çarpışıp bu seferde fazla ilerlediğiniz için öylece yeneceksiniz. Çok önemli bir karakter olmasına karşın doğru düzgün bir aksiyon etkileşimi kurulamadığı için hikayenin önemli bir kısmını etkileyen bir karakteri harcamışlar diyebiliriz.

En üzülerek belirteceğim kısım final kısmının gerçekten yeterlilikten uzak olması. Hikayenin içindeki bazı parçalardan daha bile az etkileyici. İşte koptuğum yer burasıydı. Şimdi üzülerek seriye bir ara verip kendime gelicem.

Tavsiye edip etmeme kısmını iyice düşündüm. Eğer The Witcher oynayacaksanız seri olarak oynamanız elbette öncelikli tavsiyem. Bu oyun serinin içinde çok katlanılmaz bir yere sahip değil. Ana hikayeyi önemli ayrıntılarla devam ettirmesi yönünden gayet tatmin edici. Yani The Witcher serisinin içinde olmasıyla kurtarıyor biraz senaryoyu.

+ yönler
Tatmin edici mekanikler
Kendine özgü estetik konusunda gayet başarılı grafik tarzı
Oyuna sizi her anlamda bağlayabilecek sesler ve müzikler (Almasanızda You Tube dan falan bir dinleyin)
Ayrıntılı seçim desteği
Ayrıntılı evren
Tasarımsal anlamda ileri bir seviyede
Sürükleyip götürüyor
Bazı duygularınızı şiddetle hissetmenizi sağlayacak sahnelere sahip
Geralt of Rivia ve tayfası

- yönler
Hikaye güme gitmiş bazı yerlerde
CREDITS İSTENEREK YARIM SAAT YAPILMIŞ
O yarım saati geçirince çıkan üç dakikalık sahne öncesinde gösterilse daha iyiymiş
Final
İksirleri sadece meditasyonda kullanabilme pek iyi bir fikir değil gibi



Son olarak finalde bir seçim yapma şansımız var ama hangisine yazayım bilemedim.

Öncelikle belirtiyim bu incelemeyi yazmaya oyunu bitirdikten bir dakika sonra başladım. Ne bu şiddet bu celal kısmını incelemeyi okuduktan sonra kavrarsınız efendim.

Video oyunlarında güncel dönemde bu kalitede el boyaması çizimlerin ve hakkı verilmiş müziklerin pek bulunmadığını rahatça söyleyebiliriz. Ayırmaya kalksak edebi bir eser çıkacağını da belirteyim. Sanata doyacağınızı belirtmek amacıyla yaptım bu genel girişi.

Oyuna başladığınız andan itibaren Bastion dünyasının devamlı kendini inşa ettiğine şahit olacaksınız. Fazlasıyla özgün yapısıyla oynayanı içine çektiği de aşikar. Oyunun içinde olan bir karakter tok, doygun bir sesle devamlı anlatıcılık yapacak. Bu anlatıcı duruma göre konuşup yaptığınız hareketlere de tepki veriyor. Bazen espiri de yapıyor. Bir keresinde bir yerden düştüm diye "Ve çocuk öldü..." demişti ve ekran kararmıştı. Emeklerim gözümün önünden geçmişti. Anlatıcının ve anakarakterin dışında hikayeye dahil pek bir canlının olmamasına karşın ayrıntılı bir evren tadabileceğinizi dile getireyim.

Oyunun mekaniklerine gelirsek aksiyona kesin doyuyosunuz yani aksi bi durum söz konusu değil yok öyle bişey.(Doymadım mesuliyeti kabul etmiyorum.) Aynı anda iki farklı silahı kullanıp bir de özel yetenek seçebiliyorsunuz. Bu özel yetenekler sadece hasar vermekle sınırlı kalmadığından ötürü hepsinden biraz biraz denemenizi tavsiye ederim.

Bastion hakkında söyleyecek çok şey var elbette. Ben neden bu oyunu isteyeyim? Bu oyundan ne bekleyeyim? Sorularına yanıt olmaya çalıştım. Yardımcı olduysa bana yeter.

Bu oyunu ona çıkışmama rağmen bana hediye eden ve inatla bana sıcak davranan gerçek bir dosta, Ege Yarım'a bana bu zevki yaşattığı için çok teşekkür ediyorum.

+'lar
Sanatsal içerik.
Anlatıcı Bey (Oyunu almasanız da You Tube dan bir bakın)
Fazlasıyla silah, özel yetenek tasarımı.(Koç başı favorim.)
Aksiyona doyduran hareket ve dövüş mekanikleri.
Seçenek çokluğu.
Ek hikayeler.
Ayrıntılı çevre tasarımı.
Vur, kır, parçala mantığına da imkan tanıyor.
Birden fazla son.
Tekrar oynanılabilirlik.
Bastiondaki evcil hayvanlar.

-'ler
Hikaye daha fazla karakterle şekillendirilebilirdi.
Tavşanları yenmek gereksizce uzun ve sıkıcı.
Oyunun sonlarında yapılan bir seçimde düşmanların mantıksız hareketleri var.
Eğitim bölümleri daha pratik olabilirdi.

Bu paragrafı incelemeyi yazdıktan bir sene sonra ekliyorum. Çok eski bir sürüm için yazdığım bu incelemenin üzerine oyunda büyük değişiklikler oldu, incelemeyi düzeltmeyeceğim için mazur görün. Fakat incelemenin olumlu olma kısmı ve yazının hala içeriği yeterince açıkladığını söyleyebilirim.


"Universalis" mi? Birisi bana kelimeyi açıklayabilir mi?

İncelemeye başlıyorum bakayım oynayış sürem şuan 190 saat. Bi geriye bakayım bu 190 ın tamamı dolu dolu geçti. Konu hakkında bilmeniz gereken öncelikli bilgi:
Bu Paradox Interactive işinin ehli.

Eğer raslantı eseri buradaysanız kimsenin öyle kolay kolay listelerde geri plana atamayacağı tarihi konseptli siyasal strateji oyununu keşfettiniz. Tarzdan hoşlandıysanız kendi başarım listenize bunu ekleyebilirsiniz. Çünkü bu serüven fazla uzun sürebiliyor. Zira oyunu okuyabilecek düzeye gelmek bile saatler istiyo genelde.

Şimdi oyunun içine bir dalıp size bu oyunu kütüphanenize eklerseniz neler yaşayacağınızı anlatmaya çalışmadan önce şu konuda uyarıyorum, oyun oynarken hırsınızı tutamayan biriyseniz siyasi strateji aşığıyım deseniz bile ikinci kere düşünün almadan önce. Aslında bu cümle benim gibi birini mutlu ediyor çünkü bu zorluğun kaynağı oyunun çeşitliliğiyle alakalı. Oyunla alakalı taktik sınırı diye bişey yok. Uygulanabilecek uzun vadeli sabit taktik falan da yok. Başlangıç tarihi 1444 den bir ülke seçip başlarsanız olaylar o zamana kadar bildiğiniz tarihle gelişmiş olacak ama o andan sonra dünya çok farklı yerlere gidebilir. Elbette oyunun başlangıcında şanslı olan devletler ilerleyen zamanlarda daha güçlü oluyor genelde. Fransanın, İngilterenin, Lehistanın, Osmanlının, Rusyanın kolay kolay geride kalacağını göremezsiniz. Ama bizzat çerkezlerin Rusyanın kontrolünü eline aldığına şahit oldum. Gerçekten şaka gibi olaylara rastlamaya hazır olun.

Her ülke için kendine uygun fikirler, tarihi olaylar vb. gerçekçi mekanikler oluşturulmuş. Şuan ki sürümde oyunun en ayrıntılı ülkesi İngiltere daha sonra Fransa ve Osmanlı diye devam ediyor liste. Büyük ihtimalle gelen güncellemelerde bu değişecektir. Oyun devamlı güncelleniyor ve iyileştirilmeye çalışılıyor. Şu anki sürümde ki kültür haritasında baya büyük sıkıntılar var. Milliyetçi arkadaşları oyundan soğutabilecek sıkıntılar hatta. Zira Azeri kültürünü Pers kültür gurubuna sayıp Türk kültürüyle ters düşmesi can sıkıcı. Elbette bu oyunu tamamen gerçek tarihe sadık kalarak geliştirdiklerini varsayarak konuşuyorum.

Başlangıç tarihi 1444 diye bahsetmiştim. Oyunun bitiş tarihi ise 1821. Bu süre içersinde çifte güller savaşı, coğrafi keşifler, protestanlığın ortaya çıkışı Osmanlı İmparatorluğunun yükselişi, Fransız ihtilali ve bağlantılı olarak Napoleon savaşları ve daha nicesi oyunda işlenmiş. Bir yandan tarih biliminin keyfini yaşarken diğer yandan tarihi etkilemek sizin elinizde. Yani Osmanlı doğuya büyüyecek batıya değil derseniz kimse sizi durduracak değil. Ha batıya gideceğim derseniz bi Katolik koalisyonuyla karşılaşma ihtimaliniz çok yüksek. Katolik ülkelerin dahil olduğu bir papalık sistemi var genellikle başında Papal State geliyor. Hatta bu Papal State yok olursa diğer katolikler sahip çıkıp ona toprak veriyor. Ama değişmesi de mümkün. Benzer bir sistemle Kutsal Roma-Cermen İmparatorluğu da oyuna dahil edilmiş. Bunun gibi bir sistemi modlama falan yapmadan oyuncu kuramıyor bir bilgi eksiğim yoksa.

Bu kısıma biraz üzülerek deyineceğim:
Savaşlar, fetihler her ne kadar siyasi tarih içine dahil sayılabilecek te olsa oyunun kayda değer bir çarpışma mekaniği yok. Hatta neredeyse hiç yok. Bütün mekaniği burada anlatabilirim sanırım. Alan avantajını kullanmak oyuncunun elinde ordunuz saldırılan taraf olursa bölgede ki nehir, dağ ve ya boğaza göre avantaj elde ediyor. Askeri teknolojiyi geliştirip birimlerin ofansif, defansif, moral ve ya şok ağırlıklı olmasını seçmek de oyuncunun elinde. Bir de ordunun içinde ki birim sayısını seçebiliyorsunuz buradan ufak bir tatik vereyim atlıları çift sayıda tutun. Bunun dışında ordu moralini ya da disiplinini etkileyen bir askeri danışman da seçebiliyorsunuz. Sonra başlarına bir komutan verip işgal etmek istediğiniz bölgeyi seçiyorsunuz. Peki bu oyun için kötü bir durum mu? Bana sorarsanız evet. Sanki bu tip durumlarda ipler biraz daha oyuncunun elinde olsa daha iyi. Savaşın sonunda kazanan tarafın çok fazla yaptırım seçeneği olması harika bir durum ama.

Oyunun içinde Sünni, Şii, Ortodox, Koptik, Katolik, Animist, Tengri, Shinto vb. 30 dan fazla din gurubu ve batılı, doğulu, anadolu, çin gibi onlarca teknoloji gurubu olduğunu da belirtmek isterim.

Bir kaç basit ölçütten de söz edelim. Oyunun grafikleri hoş gerçekten sadece fiziki harita karman çorman gelebilir. Ama harita üstünde kendince gezinen balinalar ayılar bile düşünülmüş insan figürleri özellikle askeri figürlerdan bazılarının tasarımı gerçekten güzeller. Bazı gemi tasarımları da (Özellikle İtalyadakileri seviyorum.) kayda değer estetikte. Oyun alanından yeterince uzaklaşırsanız (zoom out) oyunu bir harita çerçevesinde oynadığınızı ve o uzaklıktan denize bakarsanız bulutların yansımasını görebilirsiniz. Grafik konusunda bir strateji oyunundan pek yüksek bi beklenti olmaz genellikle. Zaten olmamalı da. Bu şekilde değerlendirisek memnun kalacağınızı belirteyim.

Diğer bir ölçüt ise sesler & müzikler. Bu konu hakkında diyecek çok fazla şey var elbette ama kısa keseceğim. Oyunun müzikleri tüm dünyayı kapsayan bir oyun müzikleri listesinde derece yapar. Çok rahat derece yapar. Valla kol gibi derece yapar.



Yapmanız gerekenler kısmı:
-Kutsal Roma-Cermen imparatorluğuna dahil bir prenslikle oynamak.
-Kutsal Roma-Cermen İmparatoru olmak (1444 de Avusturya(çok ayrı bi kafası var))
-Büyük Britanyayı kurmak (İlk yıllar dışında dünyanın en barışçı ülkesi olabilirsiniz.)
-Japonyayı kurmak (aman diyim diplomatik yollarla yapmayın)
-Oyunu ileriden açıp Kanuni Sultan Süleyman vs Şarlken yapmak.
-Oyunu ileriden açıp Kuzey Amerika bağımsızlık savaşını yapmak.
-Ryukyu World Conquest başarımı. (You Tube da yapan bir adam var(Ryukyu asyanın güney doğusunda bir ada ülkesi))

Bu incelememde +'lar, -'ler kısmı yapmayacağım bunun yerine yeterince ayrıntılı yazdım zaten.(Tabii ki yazmaya üşeniyorum yoruldum artık)

Buraya kadar gerçekten okuyan çok az kişi olucak iradenize duyduğum saygıyı dile getirmeden edemedim dostlar. Güç sizinle olsun. İyi oyunlar...

Bu video oyunu sağolsun sektörde olmasa da oynayanların üzerinde devrim niteliğinde bir etki bırakıyor. Oyun çok basit ve aşırı gaza getiriyor benden söylemesi. Uyariyim o tema müziği coştuğunda oyunu bırakamiyacaksınız. Yanlış bi hareket yapıp müziği kesince üzülecek, bir bomba atıp tekrar coşacaksınız. Bir de ekran sallanırken kafanız siz farketmeden sallanabilir.

Şimdi konuyla alakalı bilgilerimi sizlere sunayım toplumun anlamsız yargısının aksine "bok" kelimesi ne argo ne de hakarettir orjinalinde. Anlamı şu oluyo:
Besinlerin oksitlenmiş kısmı. Evet kuramı üzerinde fazla durmadan fiiliyata geçersek kafası popo şeklinde olan karakterimiz balkona çıkmış ve New York'un sokaklarından geçen masum canlılara temel anlamıyla bok atıyor. Hemen duvarın dibinde çorba içen amcanın çorbasına bok atmayı ihmal etmeyin derim. Akabinde Bejinge(Pekin) uğrayıp bu insanlara da besinlerin oksitlenmiş kısmından nasıbini aldıktan sonra oyunun son kısmı olan Parise uğruyoruz. Burada oyunu en çok taktir ettiğim noktaya değineyim. Eiffel kulesini kullanmadan başarılı bir Paris atmosferi oluşturulmuş. Yani sadece bir anlığına arka tarafta görünüyor kule. Evet göreceğim hiç aklıma gelmezdi. Hep de görmek istemiştim. Belki bu inclemeyi öylesine okuyor ve almam heralde diyorsanız diye yazıyorum bunu nasıl başardıklarını. Şöyle ki:
-Narsist köpekler.
-Maid elbiseleri.
-Fransız usulü bere.
-Arka tarafta kasıntı bir naiflikle oturan kadın.
Belki bilmeyenler vardır diye eklemek istedim. Orta çağ Fransasında tuvalet diye bir şey yok. Kovaya sıçıp balkondan aşşağı boşaltıyorlar. Aşşağıdan geçen varmı diye bakmak insaflarına kalmış. Topuklu ayakkabı ve şemsiye de bu yüzden icad edilmiş.

Oyunun steam dışında kendi içinde de bir başarım sistemi var ayrıca. 4x People ı açmadan oyunu kapatmayın sakın.

İyi Yönler.
-Görsel tasarım yönünden başarılı bir oyun.(Grafik kalitesi beklenecek bir şey değil zaten)
-Absürdlüğü ilgi çekici kılıyor.
-Ufak komik ayrıntılar.
-Gaza getiren müzik ve ekran sallanmaları.

Kötü Yönler:
-Kontrollere çok temel olsada nişanlamaya alışmak çok kolay değil.
-Sade ve bitmeyen bir yapısı var ama uzun süre oynamaya elverişli değil.