<3Kiś 最近的评测

Dlaczego "Negatywne"?
Dlatego, że The District w tej chwili nie oferuje praktycznie niczego. Po klknięciu ikony na pulpicie lub "Graj" w bibliotece wyświetla nam się okienko z informacją, jaką chcemy sobie ustawić grafike, jaką rozdzielczość i czy chcemy, żeby nasz gra otworzyła się w oknie czy w trybie pełnoekranowym. Po uruchomieniu gry widze menu główne, które wygląda jakby było zrobione w 15 sekund, przycisk "Options" i "Play". Jedyne co znajdziemy w opcjach to ustawienia grafiki, które niczym się nie różnią od tych z okienka. Mało tego! W grze grafika "Fantastic" niczym się nie różni od "Simple". Po prostu nie ma różnicy czy gramy na najwyzszych ustawieniach graficznych czy na najniższych. Wszystko wygląda i laguje tak samo. Jednak, ktoś może spytać, dlaczego w ogóle pisze o lagach? Dlatego, że gra jest tak bardzo źle zoptymalizowana, że na prawdę chce się płakać. Ale, wracając do rozgrywki...
Po wciśnięciu "Play" respi się nasza postać (zawsze w tym samym miejscu). Przed sobą widzimy pień, na którym jest siekiera. Mordowałem się chyba z minute, żeby ją podnieść dlatego, że autor chyba uznał, że podniesienie siekiery to powinno być duże wyzwanie, dlatego, żeby podnieść siekiere mysimy nakierować dokładnie w jakiś mały obszar tej siekiery i poczekać aż się wyświetli duży napis "Pick up" oraz klknąć "E". Oczywiście w grze nie jesteśmy poinformowani o żadnych przyciskach jakie mamy używać, dlatego samemu trzeba się wszystkiego domyślać. Jednak, co "E" do podniesienia jest dosyć łatwe do domyślenia się, ale na przykład C+E, które oznacza wychylenie się w prawą strone, było dla mnie wyzwaniem, żeby to rozkminić. Ale jak już podniosłem tą siekiere ruszyłem do przodu. Między czasie zauważyłem, że nasza postać nie rzuca cienia. Siekiera - owszem, ale my - nie. Kiedy już doszedłem do chwile już wyptrawynago celu - domki, postanowiłem się rozejrzeć. Domy były puste. Jedyne co znalazłem to krzesła i jakieś pudełka, z którymi nic nie można było zrobić. Następnie wyszedłem poza obszar tych domków i poszedłem w las poszukać jakiegoś zagrożenia. Obkrążyłem całą mape, które kończy się szklaną ścianą, za którą są drzewa. Okazało się, że ona jest całkiem mała i bardzo powtarzalna bo wszędzie były te same drzewa, śnieg i na samym środku pare domków i jakieś budki z wiatrakami. Zacząłem się zastanawiać po co w ogóle jest mi ta siekiera? Po 30 minutach gry znalazłem odpowiedź. Okazuje się, że z setek drzew na mapie znajduje się cztery lub pięć innych drzew, które możemy ścinać. Ich inność polegała na tym, że nie miały liści. Dalej nie rozumiem dlaczego drzewa z liściami nie można ścinać, a te "łyse" można, ale mniejsza z tym. Po klknięciu trzy razy na moje drzewo wypadły mi dwie kłody. Postać, którą steruje okazała się umięśninym maczo, bo był on w stanie jedną kłode trzymać w jednej ręce, a drugą, w drugiej. i co ciekawe, jeśli chcesz opuścić kłode musisz kliknąć przycisk "R". Najczęściej rzeczy wyrzuca się pod "G", spotykałem się z wyrzucaniem pod "Q", ale wyrzucanie pod "R"? Dziwna sprawa. Tylko w moim mózgu zaczął tworzyć się kolejny problem. Co z tymi kłodami moge zrobić? Po 15 minutach odkryłem, że kiedy niesiemy kłody w jednym miejscu na mapie, blisko tych domków wyświetla się wtedy tak biały zarys naszego domku. Więc włożyłem te dwie kłody, do tego zarysu i co jest śmieszne, to to, że jeśli chcesz te kłody w tym zarysie umieścić, musisz stać metr przed nim, bo ja podejdziesz za blisko, to po prostu nie będziesz w stanie. A co jeszcze lepsze, po umieszczeniu w wyznaczonym miejscu tych dwóch kłód nagle zapełniło się tyle miejsca, jakbym użył tych kłód co najmniej pięćdziesiąt. Poszedłem szukać innych drzew bez liści, żeby je ściąć i dokończyć budowanie mojego domku. Dokończyłem. Po co? Nie wiem. W grze nie ma żadnego zagrożenia, żadnego zmęczenia (możesz sprintować ile chcesz), żadnego zapotrzebowania na jedzenie czy picie itd. Można by tu jeszcze wymieniać miliony przykładów. Nie wiem dlaczego na stronie sklepowej jest tag "Survival", jak z survivalem nie ma to nic wspólnego. Gra jest martwa. Ma mnóstwo bugów, których jeszcze nie opisałem. Masa błędów. Ale z całe rozgrywki najciekawsze jest to, że pod przyciskiem "P" jest pauza. Odkryłem to przez przypadek, ale... Po co w tej grze pauza? Nie ma żadnych wrogów, żadnych czynników, żebyś zginął, w takim razie PO CO? Teraz opisze bugi i błędy występujące w "The District".
Wchodzenie po schodach, albo drabinie do dla nas naprawdę duże wyzwanie. Nasza postać ma prawdopodobnie powykręcane nogi albo chodzi na jakiś drewnianych patykach, bo jak można się zbugować w schodach albo drabinie, to przechodzi ludzkie pojęcie. W grze występują drzwi, których się nie da otworzyć, co oznacza, że 80% domów jest niedostępnych, a pozostałe 20% są puste lub są w nich bezsensowne rzeczy. Waro dodać, że domków jest maksymalnie 10 na mape. Ponadto, co mnie chyba najbardziej rzbawiło, to to, że nasza siekiera, jak wcześniej wspomniałem ma cień, ale może przenikać przez wszystkie możliwe tekstury, za to nasza postać nie ma cienia, a wszystko się blokuje.
Finalnie rzecz biorąc, nie polecam tego tytułu nikomu. Gra jest pozbawiona jakiegokolwiek sensu. Ode mnie tyle. Pozdrawiam :)

Battleblock Theater to platformówka 2,5D od studia "The Behemoth".
Pierwsze co chciałbym pochwalić to gameplay. Skakanie po kolorowych klockach, zbieranie gem'ów i yarn'ów, osiąganie jak najlepszych ocen za przejście danego poziomu oraz odblokowywanie coraz to nowszych gadżetów pozwalających na pozbycie się naszych wrogów lub szybsze przejście poziomu. To te rzeczy czynią Battleblock'a platformówką świetną.
Warto również wspomnieć o trybach gry, Są nimi "The Story", "The Arena" i "Furbottom's Features".
Pierwszy tryb, czyli "The Story" to składająca się z ośmiu chapter'ów platformowa przygoda, której towarzyszyć nam będą przerywniki między rozdziałami układając w pewien sposób historie. Po wybraniu "The Story" będziesz miał wybór poziomu trudności. Dostępne są dwa: Normal i Insane. Różnią się od siebie tylko tym, że w "Normal", możesz umierać ile chcesz, a przy śmierci odradzasz się przy ostatnim aktywowanym przez ciebie checkpoint'cie, zaś w "Insane" śmierć oznacza powtarzanie poziomu od samego początku. Wracając do przerywników między chapter'ami, moim zdaniem są one jednymi z najlepszych przerywników w świecie gier. Sposób przedstawiania ich przez narratora i te animacje to moim zdaniem arcydzieło. Oczywiście nie pod względem efektów specjalnych, ale pod względem prostoty oraz humoru.
Drugi tryb to "The Arena", w którym chodzi o to, żeby pojedynkować się z naszym rywalem. Sposobów na to jest masa. Od przechodzenia poziomów jak najszybciej po nawet graniu w koszykówke. Battleblock jest grą stworzoną i do singla i do coopa, ale w tym trybie lepiej mieć kogoś, kto się z wami zmierzy niż bota, bo można się sporo pośmiać. Z resztą w "The Story" tak samo, ale tam gwarantuje wam, że samemu też będziecie się bawić wyśmienicie.
Przyszła pora na ostatni tryb nazwany "Forbottom's Features". Rozgrywka taka sam jak w "The Story", jednak brak przerywników fabularnych. Watro wspomnieć, że mapy w tym właśnie trybie są zrobione przez społecność.
Oto cała rozgrywka. Wszystko co chciałem z niej opisać to opisałem. Teraz pora na muzyke.
Jest świetna, nie da się ukryć. Elektroniczne brzmienia idealnie wpasowywują się w klimat Battleblock Theater. Kompozytorem jest niemiec, Patric Catani. Szczerze powiem, że odwalił kawał dobrej roboty.
Ostatecznie chciałbym zwrócić uwage na umiejscowienie. Jest to teatr, co oznacza, że nasze poczynania powinna śledzić widownia i na przykład klaskać jak zdobędziemy jakiegoś gem'a. Tak też jest. Mało tego! W grze przez cały czas towarzyszy nam narrator, który non-stop komentuje co się z nami dzieje w niesamowicie komiczny sposób. On też, opowiada całą fabułe w trybie "The Story". Nabiera ona humoru właśnie przez niego i w ogóle cała gra zawdzięcza tag "Comedy" właśnie niemu. Jest on znaczącą częścią całej gry. Wspomne jeszcze, że nasz narrator umie śpiewać.
Śmiałem się do łez jak pierwszy raz usłyszałem piosenke "Buckle your pants".
Po tym wsystkim... Czy Battleblock Theater ma jakieś wady?
Przede wszystkim brak polskiej wersji językowej. Nie chciałbym zastąpić głosu narratora jakimś innym, ale napisy naprawdę mogły by być. Mi osobiście aż tak bardzo to nie przeszkadza, bo dużą większość rozumiem, ale zdaje sobie sprawę, że są osoby, które mogą mieć z tym problem. Z wad to tyle!
Finalnie rzecz biorąc Battleblock Theater to tytuł świetny. Platformówka, od której mogą się uczyć inne platformówki. Gorąco polecam. Warto kupić!

"Crypt of the NecroDancer" to tytuł od studia "Brace Yourself Games" z gatunku "Dungeon Crawler".
Jak to w każdej tego typu grze bywa, przedzieramy się przez coraz to różniejsze podziemia pokonując coraz to różniejszych wrogów, jakimi są slime'y, duchy, smoki, wilki, szkielety, gobliny i wiele, wiele innych. A co najlepsze, każdy wróg różni się czy to ilością serduszek, czy wzorem, jakim się porusza i atakuje. Ale jakim wzorem? Już tłumacze. Na przykład posłuży mi niebieski slime. Otóż, w tejże produkcji Dungeon po którym się poruszamy jest zrobiony na kształt takiej szachownicy. Naszym zadaniem jest się poruszać po tych "kratkach" w rytm muzyki. Potwory mają podobnie. Wyżej podany potworek porusza się z jednej "kratki" na drugą w sposób z pierwszej na drugą, z drugiej na pierwszą i tak w kółko. Porusza się co 2 bity, co oznacza, że co 2 bity przeskakuje z pierwszej na drugą lub z drugiej na pierwszą "kratke". Atakuje tylko wtedy, jeśli akurat podczas tego bita, w którym miał przeskoczyć z jednej "kratki" na drugą staniesz mu na drodze. Cięzkie do opisania, ale uwierzcie mi, że podczas rozgrywki szybko to ogarniecie. Łatwe zrozumienie całej gry stoi głównie za sprawą świetnie wykonanego samouczka, który mówi nam naprawde dużo w dosyć krótkim czasie. Świetna muzyka, skomponowana przez Danny'ego Baranowsky'ego (twórca muzyki do takich gier jak "Super Meat Boy" (PC), "The binding of Isaac", "Canabalt" i pare innych) idealnie dopasowana do rozgrywki. Świetnie podłożony głos pod Cadence, jak i pod reszte postaci niezapominając o samym NecroDancerze czy Death Metal'u.
Masa modów, od tych zmieniających tylko wygląd postaci, po te, które wnoszą ogrom do rozgrywki. Grafika w stylu "retro" genialnie pasująca do klimatu właśnie tej gry.
Warto również wspomniec o różnorodności itemków i o możliwości zamiany oryginalnego soundtracku, na zremixowany przez FamilyJules7x'a lub A_Rival'a. Kupować i grać.
Gorąco polecam!

DOOM... Nie znam gracza, który by co najmniej nie słyszał o tej świetnej prodkcji. Wyprodukowany w 1993 roku jest nadal w pełni grywalny i nadal można przy nim spędzić dobre godziny. Tylko pytanie brzmi czy warto ją kupić? TAK.
Ze względu na pare ważnych rzeczy, które zaraz opisze.
Po pierwsze gameplay...
Każdy kto gra w gry lub ma o nich jakieś pojęcie zgodzi się ze mną, że grywalność w grze jest najważniejsza. Jeśli wydaję ci się, że strzelanie do pixelowych potworów i przechodzenie od bramy do następnej bramy nie może bawić i wciągać to jesteś w błędzie. Jednak nie tylko tym "The Ultimate DOOM" zachwyca, bo na chodzeniu i strzelaniu się nie kończy. W tej niesamowitej grze są różne bronie, które różnią się takimi rzeczami jak szybkostrzelność czy ilość zadawanych obrażeń. Podczas gry spotkasz również apteczki, zbroje i wiele innych rzeczy, ale najbardziej zależy mi na rozpisaniu się na temat Secret Room'ów. Na start powiem, że nie są one łatwe do znalezienia, wręcz przeciwnie czasami trzeba spędzić szmat czasu, żeby znaleźć choć jeden na cały rozdział. Oczywiście, zależy dla kogo, ale dla mnie Secrety są jedną z lepszych rzeczy w grze. Gdyby nie one to gre bym przeszedł i odinstalował bo przejście całości bez exploracji zajmuję około 3 godziny (Nie licząc dodatkowego 4 epizodu). Mam nadzieje, że tę słowa o rozgrywce, zachęciły was do co najmniej spróbawania zagrać w "The Ultimate DOOM", ale na samej fenomenalnej rozgrywce się nie kończy bo do opisania jest jeszcze pare rzeczy dla których warto zagrać.
Po drugie soundtrack...
Dla kogo jak dla kogo, ale ja uwielbiam muzykę z gier i bardzo doceniam jak autor pokusi się o dodanie jej i zaangażowanie w nią kogoś, kto się na tym zna. Ja uwielbiam muzykę metalową, dlatego zespoły takie jak: Slayer, Metallica, Megadeath, AC DC czy Black Sabath są mi dobrze znane. Dlaczego o metalu? Bo właśnie taka muzyka tam panuje, a wyżej wymienione zespoły to przykłady jakimi kompozytor tej świetnej muzyki się inspirował. Jednak uważam, że osoby słuchające innej muzyki też poczują ten mocno-brzmiący klimat DOOM'a...
Po trzecie lokacja...
Miejsce akcji gry to księżyc co może oznaczać, że fajnie się pobawisz explorując coś co najprawdopodbniej nie miałeś jeszcze okazji zbadać, bo nie ma aż tak dużo gier które, są osadzone właśnie w tych klimatach.

Na koniec chciałem dodać jedną, krótką porade, jeśli program DosBox odmówi działania albo będziecie chcieli pograć na padzie lub jeśli będziecie chcieli mieć opcje "Shift+Tab" podczas gry.
-Pobierzcie "ZDOOM". Można to pobrać normalnie z internetu. Na pytanie "Jak zrobić, żeby to działało?", odpowiedź też napewno znajdziecie w internecie.

Dalej nie będę się rozpisywał, mam nadzieję, że dzięki tej recenzji przybliżyłem waszą wiedzę na temat tej gry i zachęciłem do kupna. Dobrej zabawy życzę ;)

Szukasz fajnego survivalu do gry ze znajomymi? Szukasz gry, która cię wciągnie na wiele godzin? Szukasz gry, która bez problemu pójdzie na starym komputerze dziadka? Trafiłeś idealnie! To jest właśnie "Don't Starve Together"!
Mimo to, że gra jest w wersji "beta", zaskakuje świetnym klimatem, rozgrywką, zabawną kreskówkową grafiką, dużym zasobem itemków, bardzo wygodnym i rozmaitym crafting'iem, możliwośćą prostego tworzenia serwera oraz wiele innych opcji, które można by wymieniać bardzo długo. Warto dodać, że gra posiada warsztat steam, dzięki któremu gracz może grać na różnych modach. Po zakupie gry na steam, dostajesz dodatkowy przedmiot do swojego ekwipunku, a jest nim kopia "Don't Starve Together", którą możesz wysłać znajomemu jako prezent. Gra jest świetna jak grasz samemu, a z przyjaciółmi/kolegami to jest po prostu nieograniczona ilość świetnej zabawy. Mało jest dobrych gier survivalowych w coopie, nie wymagających od sprzętu prawie nic. Grę jak najbardziej polecam, kupiłem ją za 10,04 euro na steam, na jesiennej przecenie i ani trochę tego nie żałuje. Przyjacielu, jeśli się wachasz, nie ma co się zastanawiać, kupuj!