The world was already dying when I first learned to walk its roads.
Not with fire or thunder, but quietly through forgetfulness.
Kingdoms collapsed not because they were conquered, but because no one remembered
why they were built.

I have seen banners rot into dust and prayers echo unanswered. Honor became a word
used by the desperate, and faith a tool for those who feared silence. In the end, steel
outlived belief, and even steel learned to rust.

There is no glory left in struggle. Only habit. We endure not because it matters, but
because stopping would require an answer and there are none. Every victory is
temporary, every oath a delay of the inevitable.

I walk not toward purpose, but away from illusion. I no longer ask what awaits at the end
of the road. Endings have proven to be indistinguishable from beginnings, and both are
equally empty.

Stories remain, not because they are true, but because forgetting is worse. To remember
is pain; to forget is erasure. I choose the lesser cruelty.

If you are here, know this: nothing is promised. Not meaning, not reward, not even ruin.
Only time and time takes everything with the same indifference.

Walk if you must. Stay if you dare.
The road does not care.

One who endured, nothing more

Written by Kitra The F.

Dünyanın öldüğünü, onun yollarında yürümeyi ilk öğrendiğimde fark etmiştim.
Ateşle ya da gök gürültüsüyle değil sessizce, unutularak.
Krallıklar fethedildikleri için değil, neden inşa edildiklerini kimse hatırlamadığı için çöktü.

Çürüyüp toza dönen sancaklar gördüm, karşılıksız kalan dualar işittim. Onur, çaresizlerin ağzında dolaşan bir kelimeye dönüştü; inanç ise sessizlikten korkanların aleti oldu. Eninde sonunda çelik bile inançtan uzun yaşadı ve o da pas tutmayı öğrendi.

Artık mücadelede ihtişam yok. Sadece alışkanlık var. Dayanıyoruz çünkü bunun bir anlamı olduğu için değil, durmak bir cevap gerektirdiği için ve ortada cevap yok. Her zafer geçici, her yemin kaçınılmaz olanı biraz daha ertelemekten ibaret.

Bir amaca doğru değil, bir yanılsamadan uzağa yürüyorum. Yolun sonunda ne var diye sormayı bıraktım. Sonlar, başlangıçlardan ayırt edilemeyecek kadar birbirine benziyor; ikisi de aynı ölçüde boş.

Hikâyeler kalır; doğru oldukları için değil, unutmanın daha beter olmasından ötürü. Hatırlamak acıdır, unutmak ise silinmek. Ben daha az zalim olanı seçiyorum.

Buradaysan, şunu bil: hiçbir şey vaat edilmez. Ne anlam, ne ödül, ne de yıkım. Sadece zaman vardır ve zaman her şeyi aynı kayıtsızlıkla alır.

Yürümen gerekiyorsa yürü.
Kalacak cesaretin varsa kal.
Yol umursamaz.

Dayanan biri, fazlası değil

Yazan: Kitra The F.