در تضادند غم من و پریشانی تو | سفره ی فقر من سفره ی مهمانی تو
روزی آید که خدا حکم کند مابین | پینه ی دست من و پینه ی پیشنای تو

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود | بهتر ز داغ نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب | بهر فریب بگوِیی خدا خدا

هر چند دندان های سگها تیز باشد | حتی نگهبان هم اگر تجهیز باشد
بر باد خواهد رفت کل هستی ده | وقتی مترسک سارق جالیز باشد

....تیغ بران گر به دستت داد روزی روزگار | هرچه میخواهیی ببر اما نبر نان کسی

همه شب نماز خواند,همه روز روزه رفتن | همه ساله از پی حج سفر حجاز کردن
به خدا قسم که هرگز ثمرش چنین نباشد | که دل شکسته ای را به سرور شاد کردن

!! دل خوش از آنیم که حج میرویم! | غافل از آنیم که کج میرویم
کعبه به دیدار خدا میرویم | او که همین جاست! کجا میرویم؟

گر تن بدهی, دل ندهی کار خراب است | خوردن نوشابه که جام شراب است
گر دل بدهی,تن ندهی باز خراب است | این بار نه جام است و نه نوشابه ,سراب است

اینجا به تو از عشق و وفا هیچ نگویند | چون دغدغه ی مردم این شهر حجاب است
تن را بدهی , دل ندهی فرق ندارد | یک آیه بخوانند,گناه تو ثواب است
____________________________________________________________________________

من پذیرفتم شکست خویش را | بندهای عقل دوراندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است | این دل درد آشنا دیوانه است
میروم شاید فراموشت کنم | با فراموشی هم آغوشت کنم
میروم از رفتن من شاد باش | از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنها تر از من میشوی | آرزو دارم شبی عاشق شوی