Bu oyunu oynadım, bitirdim, sindirdim. Ve şunu net söylüyorum: böyle oyun kolay kolay gelmez.

RDR2 öyle “görev yap çık” tarzı bir oyun değil. Adamlar bildiğin dünya kurmuş. Harita büyük demek hafif kalır, resmen yaşıyor o dünyayı. Ormanda geziyorsun rüzgar sesi geliyor, çamurun içinde atın ayağı kayıyor, kasabaya giriyorsun millet sana bakış atıyor. İyilik yaptıysan ayrı, pislik yaptıysan ayrı muamele. Detay seviyesi akıl alır gibi değil.

Arthur Morgan var ya… oyunun asıl olayı o zaten. Başta klasik çete adamı gibi başlıyorsun ama hikaye ilerledikçe karakter içeri giriyor. Adamın yaşadığı iç çatışma, sadakat meselesi, “biz ne yapıyoruz lan” hissi… resmen seni içine çekiyor. Bazı sahnelerde kontrol sende ama içinden “of be” diyorsun. O derece.

Silah mekanikleri sağlam. Çatışmalar tok. At sürmek bile keyif. Öyle arcade saçmalığı yok, gerçekçi. Silah kirleniyor temizliyorsun, ava çıkıyorsun düzgün vuramazsan derinin değeri düşüyor. Kamp hayatı var, çeteyle oturup muhabbet ediyorsun. Olay sadece görev değil, atmosfer.

Grafik kısmına hiç girmiyorum bile. Hala taş gibi duruyor oyun. Gün batımı sahnelerinde bir durup manzara izlediğim oldu. Bu kadar net söylüyorum.

Yavaş mı? Evet, bazen yavaş. Ama o yavaşlık boş değil. Sindire sindire oynuyorsun. Sabırsız adama göre değil ama hikayeye giren adam çıkamıyor.

Finale doğru zaten mevzu bambaşka bir yere gidiyor. Spoiler vermem ama duygusal anlamda vuruyor. Oyunu kapatınca bir süre boşluk hissi oluyor, o derece.

░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░
░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░▀█░░█▀▀█░░░░█░░▀█░░█▀▀█░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░
░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░█░░█░░█░░░█░░░░█░░█░░█░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░
░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░▀▀▀░▀▀▀▀░░█░░░░▀▀▀░▀▀▀▀░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░
░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░